امروز حس کردم چقدر دلم بودن توی خونه رو می طلبه. دوست دارم خونه باشم و با فضای دل انگیزی که برای خودمون ساختیم سرگرم و مشغول کنم خودم رو. برای خودم فضای هنرمندانهء کارگاهی راه بندازم؛ برای خیاطی هام، بافتنی و گلدوزی، طراحی و نقاشی که جدیدا بهش علاقه مند شده ام. اما نمیشه! باید برم سر کار و اون محیط دلنشین رو ترک کنم. چند روز پیش عصری که بر میگشتم خونه (که دیگه تقریبا شب شده بود) راننده تاکسی شروع کرد از قرض و قسط و بدهی هاش گفت. لجم در اومد از ناشکری هاش. گفتمش که ما هم همینطوریم آقا. همه همینطورن. منم قسط دارم و حقوقم رو واریز نکردن و هزار و یک مشکل دارم اما

امروز حس کردم چقدر دلم بودن توی خونه رو می طلبه. دوست دارم خونه باشم و با فضای دل انگیزی که برای خودمون ساختیم سرگرم و مشغول کنم خودم رو. برای خودم فضای هنرمندانهء کارگاهی راه بندازم؛ برای خیاطی هام، بافتنی و گلدوزی، طراحی و نقاشی که جدیدا بهش علاقه مند شده ام. اما نمیشه! باید برم سر کار و اون محیط دلنشین رو ترک کنم. چند روز پیش عصری که بر میگشتم خونه (که دیگه تقریبا شب شده بود) راننده تاکسی شروع کرد از قرض و قسط و بدهی هاش گفت. لجم در اومد از ناشکری هاش. گفتمش که ما هم همینطوریم آقا. همه همینطورن. منم قسط دارم و حقوقم رو واریز نکردن و هزار و یک مشکل دارم اما

شعف زیرپوستیم از راهاندازی دوباره وبلاگم رو نمیتونم مخفی کنم. وقتی میبینم یه گپ بزرگ توی زندگیم هست؛ از اونجایی که دیگه ننوشتم، وقتی میبینم خیلی چیزها رو یادم نیست چون مکتوب نشدن، از همونجا تصمیمم برای نوشتن قطعیتر میشه. من حافظه ماهی گونهام رو سرزنش نمیکنم که چرا خیلی چیزها رو از یاد میبره. من مامانم نیستم که از دوسالگی به بعدش رو لحظه به لحظه حفظه. من خودمم. خودم و قلمم. پس تا هستم باید بنویسم. از این به بعد بخش جدیدی به وبلاگم اضافه میکنم به نام سینما-خانه. فیلمهایی که شبها با هم میبینیم رو اعلام میکنم و اگر تونستم نقدی هم براش م